One day,
I will come and I will bring a message, I will come and pour light in the veins.
I will chant: “O You! with baskets full of dormancy! I brought you apple, The Red Apple of Sun!”
I will come, and I will give a jasmine flower to the beggar.
I will present the beautiful leper women a gift of earrings.
I will explain to the blind, how splendid the gardens are!
I will become a wanderer, I will stroll through the alleys,
I will chant, O Dew, dew, dew,
A passerby will say: “The truth has become impregnated with the darkness of the night”,
I will give him a piece of the Milky Way.
On the bridge, there is a legless girl, I will put a constellation of stars around her neck.
I will erase all the curses from all the lips, I will remove all the walls.
I will tell the bandits, the caravan has arrived, it’s only valuable merchandize, a “smile”.
I will tear into the clouds.
I will tie all the eyes to Sun Light, All the hearts to Love, all the shadows to Water and all the twigs to the Breeze.
And I will connect all the children’s dreams to the nightly humming of the crickets.
I will fly the kits sky high, I will water all the flowerpots.
I will come before the horses, before the cows, and I will lay down the green grass of endearment.
To the thirsty animals, I wil bring a bucket filled with dew.
I will come and plant a carnation atop every wall.
I will recite a poem by every window.
I will give each and every crow a pine tree.
I will tell the serpents, how splendid the frogs are.
I will make peace, I will make friends, I will stroll,
I will swim in the torrent of light, and I will Love.
روزی خواهم آمد، و پیامی خواهم آورد.
در رگ ها، نور خواهم ریخت.
و صدا خواهم در داد: آی سبدهاتان پر خواب! سیب آوردم، سیب ِ سرخ ِ خورشید
خواهم آمد، گل ِ یاسی به گدا خواهم داد.
زن ِ زیبای جذامی را، گوشواری دیگر خواهم بخشید.
کور را خواهم گفت: چه تماشا دارد باغ!
دوره گردی خواهم شد، کوچه ها را خواهم گشت، جار خواهم زد: آی شبنم، شبنم، شبنم.
رهگذاری خواهد گفت: راستی را، شب تاریکی است، کهکشانی خواهم دادش.
روی پل دخترکی بی پاست، «دب ِ اکبر» را بر گردن ِ او خواهم آویخت.
هر چه دشنام، از لب ها خواهم برچید.
هر چه دیوار، از جا خواهم برکند.
رهزنان را خواهم گفت: کاروانی آمد بارش لبخند!
ابر را پاره خواهم کرد.
من گره خواهم زد، چشمان را با خورشید، دل ها را با عشق، سایه ها را با آب، شاخه ها را با باد.
و بهم خواهم پیوست، خواب ِ کودک را با زمزمه ی زنجره ها.
بادبادک ها، به هوا خواهم برد.
گلدان ها، آب خواهم داد.
خواهم آمد، پیش ِ اسبان، گاوان، علف ِ سبز ِ نوازش خواهم ریخت.
مادیانی تشنه، سطل ِ شبنم را خواهم آورد
خواهم آمد سر ِ هر دیواری، میخکی خواهم کاشت،
پای هر پنجره ای، شعری خواهم خواند.
هر کلاغی را، کاجی خواهم داد.
مار را خواهم گفت: چه شکوهی دارد غوک!
آشتی خواهم داد، آشنا خواهم کرد، راه خواهم رفت، نور خواهم خورد، دوست خواهم داشت
